Til allrar lukku hef ég verið duglegri að hlaupa en blogga undanfarið. 
Ég ætlaði alltaf að setja inn nýtt blogg þegar planið fyrir árið væri farið að mótast en undanfarið hef ég verið meira að fylgja flæði lífsins frekar en að gera miklar áætlanir.  

Þetta árið eru því eingöngu 2 hlaup fastákveðin en það fyrra er einmitt haldið eftir viku!
Það er 43km utanvegahlaup á Kanaríeyjum: Media- Transgrancanaria.  Undirbúningur hefur gengið upp og ofan, aðallega vegna þess að ég fékk bólgur í sinaslíður á öðrum fæti og hef þurft að fara afskaplega rólega og sleppa niðurhlaupum að mestu. Þetta jafnaði sig nú á tímabili en hefur eitthvað verið að láta á sér kræla aftur.   Ég hef því aðallega lullast áfram og vona að það dugi. Hlaupið hefst í um 1600metra hæð og endar við sjávarmál. Það er því mikið niður á móti svo ég get alltaf lagst niður og boppað þetta bara ef lærin halda ekki.  Í aaaaal-versta falli þá fæ ég notalegt frí í faðmi fjölskyldunnar, en bróðir minn býr á Kanarí ásamt konu og börnum auk þess sem Dúlla frænka er væntanleg á svæðið ásamt Benna sínum.  Hvernig sem hlaupið fer verður þetta því hin mesta skemmtun

Seinna hlaup ársins er svo Laugavegurinn. Fór þetta í fyrra og skemmti mér svona líka ótrúlega vel. Hlakka bara til  

Ég veit ekki hvort það er hægt að fylgjast með framvindu Kanaríhlaupsins á netinu, kannski ég reyni að komast að því fyrir hlaup.  Set þá inn link.

Adda.... að flæða 

  

Um helgina tók ég þátt í RM í 3. sinn, mér til ánægju og yndisauka  
Í þetta skiptið var ég að fara með vinkonu minni sem (enn sem komið er) fer aðeins hægar yfir en ég og planið hennar var að bæta sinn besta árangur í 10km   
Mér leið alls ekki eins og ég væri að fara í neina keppni, ekkert hlaupaúr meðferðis til að fylgjast með tíma og hraða, ekkert nesti eða vatnsbelti, engin spenna í líkamanum, bara tilhlökkun og stemming .... og það sem þetta var skemmtilegt hlaup  
Við stelpurnar komum í mark með bros á vör og metið kolfallið... hún Sigrún vinkona mín bætti sig um heilar 17 mínútur og geri aðrir betur .  Ég var svooooo stolt... jafnvel þó eina framlag mitt til þessa árangurs hafi verið að skokka með... og svo gat ég ekki á mér setið 3-4 sinnum á leiðinni og spurði hvort við værum ekki bara á góðum tíma
Svarið sem ég fékk var alltaf eins:  "Jú"

Adda... að vera með
    

Ég lagði af stað með það fyrir augum að sigrast á Laugaveginum en svo var það Laugavegurinn sem sigraði mig

Þetta var algjör snilld!!!  Það að ferðast þessa leið fyrir eigin vélarafli er einfaldlega dásamlegt og ótrúlegt að fara þessa fallegu leið með öllu þessu frábæra íþróttafólki, allir glaðir og kátir og hjálpsamt og indælt aðstoðarfólk út um allt.  Það var búið að benda mér á það fyrir hlaupið að muna eftir að njóta útsýnisins og leiðarinnar... en ég þurfi ekkert að minna mig á það, ég gat einfaldlega ekki annað en drukkið í mig allt sem fyrir augu bar þessa 8 tíma sem ég var á hlaupum. 

Áður en ég lagði af stað var ég staðráðin í að komast á leiðarenda og láta hvergi stoppa mig á leiðinni en eftir því sem leið á hlaupið skipti það minna og minna máli.  Vissulega vildi ég klára hlaupið en þó að ég hefði verið stoppuð við fyrstu tímamörk og  send beinustu leið í vondu vegabúlluna á Hvolsvelli hefði þetta samt verið þess virði. 

Priceless!!!
 
adda... alsæl með Laugaveginn   

Þá er nú farið að styttast í Laugaveginn... 2 dagar 

Síðustu daga hef ég fengið upphringingar frá ýmsum, ein vinkona mín hringdi til að banna mér að fara... það gekk nú ekki betur en svo að í lok samtals ákvað hún að senda mér bara verkjatöflur í pósti og ég lofaði að senda henni skilaboð um leið og hlaupið er búið og láta vita hvernig gekk.  Önnur vinkona hringdi til að spyrja mig hvort ég væri nú alveg viss um að ég ætlaði að fara þetta... hún reyndi að fá mig til að lofa því að ég myndi hætta ef illa gengi... að lokum hringdi mamma... bara að spögluera svona hvort þetta væri nokkuð góð hugmynd fyrir svona krambúleraða konu eins og mig  
 
Kannski hafa þær rétt fyrir sér og ég hef ekkert að gera með að reyna að hlaupa Laugaveginn á einum degi... vandamálið er að ég kemst ekki að því nema prófa!
Og það er nákvæmlega það sem ég ætla að gera á laugardaginn

Annars er undirbúningstíminn búinn að ganga upp og ofan, meiðsli hér og þar en ekkert alvarlegt... núna er ég nokkuð heil fyrir utan að vera með ponkulítið bólgin hné en bryð íbúfen eins og enginn sé morgundagurinn og krossa fingur að það dugi. 

Ef þetta gengur ekki... nú þá bara verð ég að halda uppi stuðinu í vegasjoppunni

adda... á leið í Laugavegshlaup

Bíddu aðeins fór á Hvannadalshnjúk um Hvítasunnuhelgina
Það var nú aldeilis hvínandi góð hugmynd og þó skyggnið væri ekkert voru allir kampakátir með ferðina   Það að hafa útsýni á toppnum er nefnilega bara bónus, markmið ferðarinnar var að komast upp með allan hópinn og hafa af því gaman. Og það gerðum við!! Næst ætlum við að fá sól og gott útsýni og ... ja nú eða bara fara á netið og skoða myndir.  

Næst á dagskránni hjá mér er hins vegar smá skreppa til Kanarí á þjóðhátíðardaginn og svo er það Laugarvegurinn.... víííííjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjj

adda... í ævintýrum 
 

Já ég er enn að.... æfi svolítið, æfi dálítið meira, kemst í stuð.... og slasa mig svo.
Prófa að ganga, lagast aðeins, versna svo aftur og kemst svo loks í lag á ný þegar ég er búin að hvíla alveg í einhvern tíma... svo byrjar þetta allt saman aftur. 

Ég er búin að vera hölt undanfarið, eitthvað kálfavesen á mér.  Í síðustu viku ákvað ég svo að taka mér frí.... og ekki bara frí, ég fór í sveit í fyrsta skipti á æfinni og það í miðjum sauðburði!  Ég var svo heppin að Sigrún vinkona mín bauð mér með sér og það sem ég skemmti mér konunglega Þetta var frábær ferð og ég sá þónokkur lömb taka fyrstu skrefin mér til ómældrar gleði (það var meira að segja lamb skírt í höfuðið á mér, en sagan af Öddu litlu lambi endaði nú ekki vel, tölum ekki meira um það   )

Ég hitti líka fullt af stórskemmtilegu og indælu fólki í sveitinni sem flissaði ekki einu sinni þegar ég spurði hverrar heimskulegu spurningarinnar á fætur annarri...og þá erum við að tala um verulega heimskulegar spurningar!!! 

Ég kom aftur í bæjinn á sunnudaginn eins og ný og næst á dagskrá er Hvannadalshnjúkur.  Jebbs það er næstu helgi og allir í hópnum að verða voðalega spenntir.  Kannski kemur ferðasagan eftir helgi, einhverja helgi

Adda ... á ferð og flugi

Jæja þá er nú litla mín orðin fertug með pompi og pragt og komin á fimmtugsaldurinn
Fyrir nokkrum árum tilkynnti ég vinum og vandamönnum að við það tækifæri ætlaði ég að halda brjálað partí og vera í frábæru formi svo ég gæti dansað upp á borðum í afmælinu.... þ.e. án þess að brjóta þau eða slasa mig

Ég stóð alveg við hluta að yfirlýsingunum, þ.e. ég hélt 60 manna partí..... ohhhhhh það var svo skemmtilegt   Ég dansaði líka fram undir morgun, bara ekki upp á borðum.  Ég var hins vegar ekki í alveg jafngóðu formi og ég hefði helst kosið! Ja eða hvað
Hmmmmm.....ég hljóp nú maraþon í fyrsta skipti fyrir nokkrum mánuðum og það hefði ég hvorki getað tvítug né þrítug, kannski ég sé í betra formi en ég hef áður verið! 

Það bara sést ekki endilega utaná mér.   Næstu mánuði, meðan ég undirbý mig fyrir Hvannadalshnjúk og Laugavegshlaupið, ætla ég því að huga pínulítið að mataræðinu svo ég þurfi ekki að burðast með þennan aukafarangur á mér og með mér upp um fjöll og fyrnindi.  Hver veit, kannski verð ég bara í mínu besta formi á fimmtugsafmælinu, að utan og að innan 

adda... eldspræk á fimmtugsaldrinum

Jæja þá er kominn mars og fimmtugsaldurinn óðum að nálgast... víiíííí

Ég er búin að æfa og æfa og æfa svolítið meira undanfarið. Vandamál mitt er að ég á það til að missa mig í stemmingu.  Þegar það gerist (sem er ótrúlega oft) gleymi ég því algjörlega að ég er u.þ.b. miðaldra, gigtveik og búttuð kona..... og haga mér eins og ég sé .....tja..... ja, eins og ég sé barasta Mighty Mouse!   Það þolir minn litli kroppur bara alls ekki

Núna er ég búin að staulast um með beyglað bak síðan á mánudag en þá missti ég mig á brettinu og fór í baklás í kjölfarið. Ég er að verða frekar þreytt á þessu ástandi, að hökta svona um og geta mig varla hreyft, hvorki í vinnunni né ræktinni.

Nú ætla ég að vanda mig voða vel og passa að fara mér ekki að voða.... alla vega næstu vikurnar


adda..... engin ofurmús

Jæja þá er 2009 skollið á.
Þó ég hafi aldrei beint strengt áramótaheit þá finnst mér tilheyra að gera nokkurs konar áætlun yfir það sem ég ætla að gera í byrjun hvers árs.

Ég er búin að vera að hugsa um næstu markmið í hreyfingu alveg frá því að maraþoni lauk og það er nokkuð síðan ég ákvað að fara með hlaupahópnum í Hvannadalshnjúk í vor. Reyndar ákvað ég það ekki beint.... hópurinn er einfaldlega að fara og ég er í hópnum.... ergo... ég fer    Í gær ákvað ég svo að hlaupa Laugaveginn í sumar, 55km í fjalllendi takk fyrir    Það eru nokkrir búnir að spyrja mig í dag hvort ég sé nokkuð orðin biluð..... mér finnst það asnaleg spurning.... þetta sama fólk ætti að vita að ég hef alltaf verið svolítið biluð     Laugavegshlaupið er í júlí svo fyrri hluti ársins fer í að undirbúa það... seinni hluti ársins er svolítið óráðinn en það er líka allt í lagi.   

Það er vissulega bæði hollt og gott að hreyfa sig og sérstaklega frábært að gera það í góðum hópi og að setja sér markmið til að halda sér við efnið alveg bráðnauðsynlegt.... en ég held þó að besta planið þetta árið sé skemmtiáætlunin mín.

Í byrjun árs fannst mér nefnilega eins og það vantaði meiri gleði og skemmtun í líf mitt.  Það var allt einhvern veginn ómögulegt bæði hjá mér og öðrum og einhver doði yfir öllu og öllum   Ég tók það til bragðs að ákveða að gera eitthvað skemmtilegt á hverjum degi út árið.  Síðan hef ég verið að skipuleggja skemmtidagskrá fyrir mig sjálfa

Fyrst á dagskrá var að velta fyrir mér hvað það er sem mér finnst (eða hefur fundist í gegnum tíðina) skemmtilegt að gera. Bara það var svolítið skemmtilegt og nú, nokkrum dögum síðar, er ég búin að: stofna spilaklúbb, æfa mig í teikna eftir nýju kennslubókinni minni, fá lánað hljóðfæri sem mig hefur lengi langað til að læra á og hitta stórskemmtilegt fólk, svo fátt eitt sé nefnt.  Ekkert af þessu kostar mikið og sumt var ég hvort sem er að gera.... en það sem skiptir mestu er að koma auga á það skemmtilega í tilverunni..... það er "priceless"

adda.... að skemmta sér við stórt og smátt

  

Jæja þá er ljóst hvað verður fyrst á sprikldagskránni 2009!
Bíddu aðeins er á leið á Hvannadalshnjúk í maí  

Það fékkst staðfest í pósti í dag, búið er að tala við leiðsögumanninn og nú þarf ég að fara að horfa eftir nauðsynlegum búnaði sem er víst: broddar, ísöxi og klifurbelti..... það þykir mér nú aldeilis svalur útbúnaður   

Adda... alveg að verða fjallageit 

 

Jæja, ég er auðvitað komin í mark í NY maraþoninu og reyndar er vika síðan. Bestu þakkir fyrir allar kveðjurnar og stuðninginn kæru vinir  

Það að hlaupa var auðvitað algjörlega dásamleg upplifun af ýmsum ástæðum:

Þetta var í fyrsta sinn sem ég kem í þessa mögnuðu borg og það að ferðast um hvert hverfið á fætur öðru á hlaupum var stórkostlegt

Stemmingin í kringum hlaupið er einstök.... allir áhorfendurnir, fjörið, hávaðinn, stuðningurinn, hljómsveitirnar, hinir hlaupararnir

Það að takast á við verkefnið að hefja þjálfun, koma sér í gegnum allan undirbúninginn og halda svo þessa uppskeruhátíð sem Maraþonhlaupið sjálft er....óborganlegt

Nú er bara spurningin..... hvað svo????
Vegna óvissu með fjármálin framundan þá er ég ekki tilbúin til að skrá mig í stórt maraþon erlendis núna þó mig langi það mjög mikið. Nú er rétti tíminn fyrir Íslenskt já takk, t.d. : Hlaupa Laugaveginn, ganga Hvannadalshnjúk, fara maraþon í RM, Haustmaraþon.... listinn er nokkuð langur. 
Það sem ég er þó spenntust fyrir í augnablikinu er kannski Barðsneshlaupið fyrir austan um verslunarmannahelgina.... ætla að hugsa þetta ponsulítið

adda.... rétt að komast í gang

Jæja, þá er nú loksins komið að því.... í dag held ég til New York á vit ævintýranna. 
Á sunnudaginn ætla ég að hlaupa mitt fyrsta maraþon og ég get bara varla beðið

Allar æfingar í tæpt ár hafa miðað að þessum degi og nú er ég tilbúin. Ég held að hlaupið hefjist um hádegisbil að íslenskum tíma og ef þú vilt vera memms og fylgjast með þá verð ég hér:  http://www.ingnycmarathon.org/results/index.php og keppnisnr er: 42691. 

Planið er einfalt: Að njóta þess í botn að hlaupa maraþon

adda.... alveg ógurlega spennt

 

Nú eru 3 vikur þangað til New York Maraþon verður haldið og þar geri ég enn ráð fyrir að vera á ráslínunni.  Ég er búin að borga ferðina og svo framarlega sem Icelandair  brotlendir ekki í fjármálastorminum þá fer ég út.... í versta falli með nesti      

Líkurnar á að ég verði líka á marklínunni eru líka nokkrar og styrktust enn eftir langa hlaupið um helgina   Eftir 30 km á tæpum 3,5 tímum í gær var ég barasta ljómandi spræk... skellti mér á ættarmót og svo á yndislega tónleika um kvöldið. Ég átti svo von á að verða búin á því í dag... en viti menn.... ég er ennþá eldspræk   Líklega er það aðallega vegna þess hve hægt við fórum í gær, engin átök allan tímann, bara rúllað áfram í rólegheitunum.      

Nú fara æfingar örlítið að róast fram að maraþoni, kannski gefst mér jafnvel tími til að sinna vinum og vandamönnum örlítið næstu vikur  

adda.... fer til útlanda

Ég hef alla mína ævi talið mig sjálfa við hestaheilsu... fyrir utan að vera dálítið gigtveik... og ekki mikið hugsað um einstaka verki eða stingi hér og þar og því síður látið athuga þá eitthvað nánar  

Svo fór ég til sjúkraþjálfara með smá verk í kálfa eftir að hafa hlaupið af full miklum ákafa........... síðan hefur heilsu minni hrakað ansi skart þó kálfinn sé reyndar orðin fínn.

Sjúkraþjálfarinn komst t.d. að því að fætur mínir væru mislangir en það var nú ekkert á við næsta sjúkraþjálfara sem ég fór til í göngugreiningu, þar komst ég s.s. að því að það vantar dempun í fæturna og eftir þá heimsókn var ég einnig komin með skakka mjaðmagrind  

Þaðan var ég því send til kírópraktors sem ég heimsótti einmitt á föstudaginn. Og þá fór nú aldeilis að síga á ógæfuhliðina.... ég fór inn nokkuð spræk og ánægð með mig... en kom út með skakka grind, bak og háls, grun um beinþynningu, slitgigt í mjöðm, vanvirkan skjaldkirtil og verst af öllu.... sármóðguð eftir að kírópraktorinn endaði á að spyrja si svona hvort mér hefði aldrei dottið í hug að fara í brjóstaminnkun   

adda.... nokkuð heil á geði .... eða hvað

Nú er farið að styttast í maraþon og æfingar ganga upp og niður.... gengur vel, gengur ver, gengur vel, gengur ver...   Á sunnudag vaknaði ég og bjóst til að sveifla mér fram úr rúminu og hefjast handa við að halda hvíldardaginn heilagan (og þá meira af ást á slökun og afslöppun en trúrækni)... en það bar við um þessar mundir að bakið fór í baklás og ég komst ekki fram úr rúminu   Sem betur fer var ég ekkert tímabundin svo ég bara beið þar til ég mýktist aðeins og lullaðist svo á fætur. 
Ég er svo heppin að ástkær eiginkona yfirmanns míns er sjúkraþjálfari og hann uppfullur af góðum ráðum frá henni ... ráð dagsins á mánudaginn var: hreyfa sig.  Á mánudagsæfingunni ákvað ég því að setja I-podinn í botn og láta ekkert trufla mig við hlaupin... bara keyra á sprettina eins lengi og ég gæti og hlaupa eins og  Það gekk svona ljómandi vel, bakið var mýkra á þriðjudagsmorgun og enn betra eftir 2 tíma göngu í roki og rigningu um kvöldið. 
Svo kom miðvikudagurinn 
kl.5:50 ég vaknaði seint og illa og hentist í Rope Yoga nývöknuð og stirð,
kl.8-17 hamaðist í vinnunni en kláraði þó ekkert sem ég hafði ætlað mér 
kl.17:30 æddi á hlaupaæfingu, of sein, gleymdi íþróttabrh heima, ohhhh
kl.18:30 sjósund: kalt, öldur, rok og rigning, hverjum datt þetta eiginlega í hug????.

Búin að ákveða að fimmtudagurinn verði frábær

adda... oggulítið uppgefin en enn nokkuð bjartsýn